Opracowała: mgr Joanna Styk
Rodzaj materiału: referat
Etap nauczania: szkoła podstawowa
Przedmiot: nauczanie zintegrowane

 

“Twórcza aktywność dzieci w edukacji zintegrowanej “

Twórczość przejawia się we
wszystkich dziedzinach aktywności
człowieka, jest potrzebą i formą
ekspresji prawidłowo ukształtowanej
osobowości, a zarazem środkiem
jej kształcenia i motorem rozwoju jednostki
.”

S.Popek

Kształcenie zintegrowane w nauczaniu początkowym było postulowane w teorii pedagogicznej od dziesiątków lat. Idea nauczania początkowego zrodziła się
w Europie w okresie Oświecenia i wielkiej rewolucji francuskiej. “Jeśli jednak spojrzymy na nie jako na jedną z form przeciwstawnych nauczaniu przedmiotowemu, to jego pierwotnych źródeł szukać będziemy w znacznie odleglejszych czasach co najmniej w nauce poglądowej Pestalozziego”. Pestalozzi oparł się na zasadzie poglądowości i opracowanej przez siebie teorii liczby, kształtu i nazwy.

W pierwszych dziesięcioleciach XX w. W dziedzinie nauczania początkowego było wiele koncepcji, które wniosły cenne wartości, przeciwstawiające się tradycyjnej szkole ( szkoła Deweya, szkoła ośrodków zainteresowań O. Decroly ego, nauczanie łączne, nowoczesna szkoła C. Freineta). Nie można pominąć wkładu naszych pedagogów w ruch nowego wychowania. A mianowicie: J. W. Dawida, S. Hessena, H. Rowida i M. Falskiego.

We wszystkich tych koncepcjach nauczania początkowego brano pod uwagę to “że dziecko w młodszym wieku szkolnym interesuje się przede wszystkim tym, co wiąże się z jego osobą w sposób przyjemny, oraz z tym, co je otacza, od rzeczy i zjawisk bliskich do coraz dalszych”

Należy więc wykorzystać tę naturalną twórczą aktywność dzieci w edukacji zintegrowanej.

Praca z dziećmi młodszymi powinna mieć charakter integralny i opierać się na trzech podstawowych formach aktywności uczniów: intelektualnej, emocjonalnej
i praktycznej
.

Nauka powinna odbywać się wokół różnych tematów dotyczących rzeczywistości przyrodniczej, społecznej itd. Dziecko nie powinno przyswajać wiedzy pod względem ilościowym, ale jako wartość. Wiedza i umiejętności zdobyte przez ucznia powinny być narzędziem do wykorzystania w różnych sytuacjach.

Wiemy czym jest koncepcja integracji, a czym jest twórczość dziecka

“Twórczość jest mniej lub bardziej intencjonalną działalnością człowieka, nie powstaje “z niczego”, ale zależy od uwarunkowań zewnętrznych (społeczno-kulturowych) i wewnętrznych (osobowościowych).

Postawa twórcza ujawnia się i rozwija prawidłowo dopiero w sprzyjających warunkach zewnętrznych .

Jakie są formy twórczej aktywności dziecka?
Ogólnie rzecz biorąc dziecięce formy aktywności twórczej to: ekspresja ruchowa, muzyczna, słowna, plastyczna, techniczna.
We wszystkich tych formach duże znaczenie wychowawcze ma sam proces działania, a nie tylko końcowy efekt.

W dziełach twórczych i nie tylko dziecko wyraża swoje myśli, uczucia, zainteresowania oraz wiedzę o otoczeniu.

Ważną rolę w tworzeniu warunków do rozwoju twórczej aktywności dziecka odgrywa nauczyciel zainteresowany ekspresją dziecka.

Nauczyciel powinien być osobą inspirującą i organizującą warunki do twórczej pracy.

Nauczyciel aby wspierać aktywność twórczą dzieci powinien w swej pracy stosować metody aktywizujące.

Metody te uwzględniają emocjonalną stronę funkcjonowania uczącego się, możliwość autentycznego zaangażowania się. To wnikanie w świat emocji, myśli
i wyobrażeń. Świat tak bliski małemu dziecku.

Metody aktywizujące pozostają w ścisłym związku z zasadami dydaktycznymi:

Metody twórcze:

 

Korzystając z propozycji uaktywniających działania twórcze dziecka oraz opierając się na dotychczasowej wiedzy i umiejętnościach nauczyciel może rozwinąć w dzieciach postawę kreatywną. Musi jednak stwarzać dzieciom sytuacje wymagające twórczego myślenia, szanować własną aktywność dzieci.

Powinien uczyć tolerancji wobec idei i twórczych osobowości, unikać podawania gotowych rozwiązań i korzystania ze sztywnych schematów. Tworzyć i wzmacniać twórczą atmosferę, która powinna charakteryzować się spontanicznością, nieskrępowaniem i poczuciem bezpieczeństwa.

Poprzez metody wspierające rozwój dziecka ma ono możliwość nabycia umiejętności potrzebnych do życia w szybko zmieniającym się społeczeństwie.

Ponadto dziecko ma możliwość nauczyć się działania, rozumieć związki i zależności występujące w otaczającym świecie: ma też przy tym możliwość być kreatywnym
i twórczym, gotowym do kolejnego poznawania rzeczywistości.